نرخ ارز و طلا

    در حال بارگذاری ...

نظر سنجی

عملکرد سایت چگونه بوده است ؟

نتایج

Loading ... Loading ...
کد خبر : 714 تاریخ انتشار: ۲۳ / ۰۲ / ۱۳۹۵ - ۱۵:۰۳
Print This Post Print This Post ذخیره فایل ارسال به دوستان

اوج بی سوادی در فضای مجازی…عان مرد با اصب آمد!

کسب علم و دانش از دیرباز دغدغه ی بشر بوده است روزها؛ماهها و سالها مردان بزرگی به نام دانشمند و دانش پژوه در آزمایشگاه ها و پژوهشکده ها روزگار گذرانیده اند به اشتیاق و عشق دستیابی به علوم جدید و دانش های نوین بشر امروز با تکیه بر همین تلاش ها و کوشش ها توانسته […]

کسب علم و دانش از دیرباز دغدغه ی بشر بوده است

روزها؛ماهها و سالها مردان بزرگی به نام دانشمند و دانش پژوه در آزمایشگاه ها و پژوهشکده ها روزگار گذرانیده اند به اشتیاق و عشق دستیابی به علوم جدید و دانش های نوین

بشر امروز با تکیه بر همین تلاش ها و کوشش ها توانسته بر ابزارهای ارتباطی شگرف دست یابد

و دستیابی به پدیده هایی مانند تلفن؛موبایل؛اینترنت؛تجهیزات مسافتی سریع السیر هوایی و دریائی و…توانسته است جهان پهناور امروز ما را به دهکده ای جهانی تبدیل کند

عنوان دهکده ی جهانی خود دربرگیرنده ی وسعت این ارتباطات و نزدیکی ارتباطی فرا جغرافیایی در دنیای امروز می باشد

در کشور ما نیز چند سالی ست که تب گوشی های مدرن لمسی و فضای مجازی بالا گرفته است و از پیر و جوان و زن ومرد همه به نوعی درگیر فضای مجازی اند

و این امر حتی سبب اعتیاد شدید درصد زیادی از مخاطبان به فضای مجازی گشته است

شما مخاطب عزیز نیز اگر نوشتار نگارنده را نفی مینمایید برای مدت ٣روز از فضای مجازی و گوشی خودرا محروم بفرمایید..!

خواهی دید که چقدر وابستگی شدید و غیر قابل باوری یافته اید…

در این فضا اما بحث ما با مخاطبانی ست که چون نوشتن در این فضا هزینه ای ندارد بدون سواد و دانش کافی به نوشتن متونی اقدام می نمایند که گاها در یک صفحه ی چند خطی ده ها غلط نگارشی و املایی وجود دارد..!

در اینکه فضای مجازی این امکان را بوجود آورده تا نویسندگان  مستعد و صاحب قلم بدون واسطه بتوانند دیده شوند و متون خود را بدست مخاطبان خود برسانند این فضا؛توفیقی اجباری و نعمتی بی منتهاست…اما در این میان هستند بی سوادان یا کم سوادانی که با نوشتن های بی رمق و گاها” سخیف موجب دلزدگی و خستگی مخاطبان فضای مجازی می گردند

متاسفانه بسیاری از ما عادت کرده ایم که فقط بنویسیم…و بدون کوچکترین اشرافی به علم نگارش و حتی درستی و صحت واژگان استفاده شده…فقط می نویسیم…و فراموش کرده ایم که آنچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند…و نویسنده باید چون مادری وظیفه شناس آبستن متون و واژگان باشد و زایش یک متن ادبی یا حتی انتقادی را باید چون زایش فرزند؛ عزیز داشت و مراقبت نمود

دوما آیا نویسندگان فضای مجازی به همان مقدار که تند و تند می نویسند…مطالعه نیز می کنند؟!و کتابهای جدید و آثار قوی نویسندگان جدید را نیز می خوانند؟

آیا به عنوان یک نویسنده برای اینکه در گرداب تکرار و روزمرگی نوشتار و استفاده از واژگان وکلمات تکراری قرار نگیرید؟ هیچ راهی را می پیمایند؟!

آیا این افراد می دانند که طی طریق در راه علم و دانش آهستگی توام با پیوستگی را می طلبد…؟

آیا نباید برای تقویت قلم و نگارش خود را بروزرسانی و بروز آوری کرد؟!

آیا نباید به احترام ذائقه ی مخاطب و خواننده …آثار تمام نویسندگان سنتی و کلاسیک؛مدرن؛ پست مدرن و پسامدرن را حداقل به اندازه ی جرعه ای نوشید و شناخت…و مطالعه کرد؟!

و نکته ی مهم تر اینست که آیا مثلا یک شاگرد آهنگر بدون کسب تجربه و مهارت و نیز بدون سالها شاگردی کردن…و فرمانبرداری کردن از یک استاد؛پیر و مرشد…استاد توانمندی خواهد شد؟ و قادر هست که برای خود بطور مستقل کسب و کاری بکار بیندازد و کار کند؟!

قطع به یقین نه

حال در حوزه ی نویسندگی و نگارش مامتاسفانه مدعیان بی سوادی پیدا شده اند که سوادشان به مثقال و ادعایشان به خروار می باشد…اگر یک متن از این مدعیان را تصحیح کنی دهها غلط املایی و دستوری می یابی…!

در حالیکه اگر به سرگذشت و آثار نویسندگان بزرگ ایران نقبی بزنیم خواهیم دید که نگارش صحیح و املای صحیح کلمات از دغدغه ها و اصول أولیه ی آنها در نویسندگی بوده است

آیا می شود بدون خواندن آثار نویسندگانی چون هدایت؛چوبک؛علوی؛مینوی؛دولت آبادی؛دانشور؛آل احمد و…در حوزه ی ادبیات نگارشی ایران وقدم زد و قلم زد؟

اگر متون و نوشته های ما نتواند خدمتی به رشد و تعالی سطح سواد جامعه بیندازد؟ لااقل باعث رواج املای نادرست کلمات و استفاده ی ناصحیح از واژگان باارزش و زیبای زبان پارسی نیز نگردد

بیاییم در دوره ای که کشورهای چون أفغانستان؛ترکیه و کشور های استقلال یافته ی وابسته به زبان پارسی؛سکه به نام رودکی؛نظامی و مولانا ضرب می کنند و در ودیوار شهرهایشان را با غزل های حافظ و سعدی آذین میکنندما نیز با دقت وسواس گونه در املا و انشای لغات و واژگان؛ و با مطالعه ی عمیق و راهبردی به فرهنگ و ادب غنی پارسی خدمتی هرچند ناچیز بنماییم

گو نام ما زیاد…به عمدا چه می بری؟

خود آید آن که یاد  نیاری  ز نام  ما

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما…

بابک طهماسبی

 

 

 

ارسال دیدگاه